Spotkanie z filmem

          ,,Życie jest piękne” to film, który wyreżyserował Roberto Beniginiego w roku 1997. 
Scenariusz autorstwa Vincenzo Ceramiego oraz Beniginiego zrealizowany został właśnie przez Roberto, Giorgio Cantariniego, Giustino Durano, Sergio Bini Bustric, Nicolette Braschi i Horsta Buchholza. Obraz zdobył wiele nagród, w tym: trzy Oscary, Wielką Nagrodę Jury w Cannes, Felixa oraz Nagrodę Publiczności na Warszawskim Festiwalu Filmowym.

Dzieło łączy w sobie wiele gatunków filmowych, od dramatu po komedię, a głównym tematem filmu jest wielkie cierpienie i piekło, w jakim znajdowali się ludzie, szczególnie Żydzi, podczas II wojny światowej. Film jest w stanie poruszyć każdego, emocje w nim zawarte oddają te, których doświadczyły osoby w tamtym okresie. Film realistycznie pokazuje życie Żydów w obozach koncentracyjnych i obozach pracy.

Akcja rozgrywa się właśnie w jednym z takich miejsc, a bohaterami sa członkowie rodziny Orefice, mąż Guido, żona Dora i malutki synek Giosue. Mężczyzna i jego syn byli pochodzenia żydowskiego. Pewnego dnia zabrano ich do obozu, a żona Dora udała się tam dobrowolnie, bojąc się rozłąki z rodziną. Niezdający sobie sprawy z powagi sytuacji kilkuletni Giosue, żyje w przeświadczeniu, że gra z pomysłowym ojcem w grę, w której główną wygraną jest czołg. Guido stara się ukryć swego syna w baraku, by oszczędzić dziecku trudnych i traumatycznych przeżyć. Giosue ,,wygrywa” grę, gdy kończy się wojna, ale tym samym traci swojego tatę, który został zabity.

Gra aktorska w filmie była wspaniała. Aktorzy doskonale oddawali emocje i uczucia. Mój szczególny podziw budzi fakt, iż Robrto Benigini był zarówno reżyserem, scenarzystą i aktorem, grającym główną rolę w filmie. Uśmiech na mej twarzy pojawiał się za każdym razem, kiedy widziałam małego, blond chłopca – Giosue, granego przez Giorgio Cantariniego.

Kostiumy i stroje aktorów przygotowane przez Danilo Donatiego oraz scenografia oddawały rzeczywisty charakter związany z miejscem, w którym toczyły się główne wydarzenia. Piosenka z filmu, nosząca tytuł ,,Life is beautifull” Nicoli Piovani, również bardzo mi się podobała.

Film skłonił mnie do pewnych refleksji, zastanowienia nad tym, co w okresie II wojny światowej przeżywali ludzie na całym świecie. Poruszył i ukazał emocje kochających się i bojących się śmierci ludzi. Oglądałam go z uwagą i skupieniem. Uważam, że jak najbardziej warto jest obejrzeć to dzieło, sądzę, że zasługuję ono na uwagę i zdobyte nagrody. Bez wątpienia trafi do zbioru moich ulubionych filmów.

                                                                                              Dominika Szymanda